Recesja dziąseł polega na przesunięciu brzegu dziąsłowego i odsłonięciu części korzenia zęba. Najczęściej nie wynika z jednej przyczyny. Cienki fenotyp dziąsłowy może łączyć się ze zbyt mocnym szczotkowaniem, przewlekłym stanem zapalnym, niekorzystnym ustawieniem zęba albo przebytym leczeniem ortodontycznym. Efektem bywa nadwrażliwość, widoczne „wydłużenie” zęba oraz większa podatność odsłoniętej powierzchni korzenia na uszkodzenia.
Cofnięte dziąsło nie odbudowuje się samo pod wpływem pasty czy płynu do płukania. Nie oznacza to jednak, że każda recesja wymaga operacji. Niewielkie, stabilne zmiany bez bólu i problemu estetycznego mogą być obserwowane po usunięciu czynnika, który je wywołał. Leczenie chirurgiczne rozważa się przede wszystkim wtedy, gdy recesja postępuje, powoduje nadwrażliwość, utrudnia higienę lub wyraźnie przeszkadza pacjentowi.
W Gabinecie Stomatologicznym HIPPOLIT w Warszawie kwalifikację do leczenia poprzedza badanie periodontologiczne. Dopiero po ocenie dziąsła, kości, zgryzu i położenia zęba można określić, czy wystarczy zmiana codziennych nawyków i kontrola, czy potrzebna będzie plastyka tkanek miękkich.
Spis treści
Odsłonięcie korzenia nie zawsze oznacza zaawansowaną chorobę przyzębia. Znaczenie mają przyczyna, tempo pogłębiania się zmiany i stan tkanek wokół zęba.
Najważniejsza nie jest więc sama liczba milimetrów. Ten sam rozmiar recesji może wymagać zupełnie innego postępowania u dwóch pacjentów.
Zdrowe dziąsło szczelnie otacza szyjkę zęba i osłania położoną poniżej powierzchnię korzenia. W recesji brzeg tkanki przesuwa się w kierunku wierzchołka: w żuchwie zwykle ku dołowi, a w szczęce ku górze.
Odsłonięta zostaje powierzchnia, której nie chroni odporne szkliwo. Korzeń łatwiej reaguje na zimno, ciepło, kwaśne produkty, nacisk szczoteczki i ścierające składniki pasty. U części pacjentów zmiana przez długi czas nie boli i zostaje zauważona przypadkiem.
Recesja może dotyczyć jednego zęba albo większej części łuku. Pojawia się również u osób z dobrą higieną, zwłaszcza gdy dziąsło jest cienkie lub ząb znajduje się blisko zewnętrznej granicy kości.
Nie. Cofnięcie dziąsła może towarzyszyć zapaleniu przyzębia, ale nie jest z nim równoznaczne.
W zapaleniu dziąseł tkanka bywa zaczerwieniona, obrzęknięta i podatna na krwawienie, lecz nie dochodzi do utraty kości podtrzymującej ząb. Zapalenie przyzębia obejmuje głębiej położone struktury i może prowadzić do powstawania kieszonek, utraty przyczepu oraz zaniku kości.
Rozróżnienie urazowej recesji od zmian związanych z zapaleniem przyzębia wymaga badania sondą periodontologiczną, a niekiedy także diagnostyki radiologicznej.
Najbardziej charakterystyczna jest zmiana proporcji zęba. Korona wydaje się dłuższa, a przy linii dziąsła pojawia się żółtawa lub ciemniejsza powierzchnia korzenia. Różnica bywa subtelna, zwłaszcza gdy proces rozwija się powoli.
Nie każda nadwrażliwość oznacza recesję. Podobne dolegliwości mogą powodować próchnica, nieszczelne wypełnienie, pęknięcie zęba lub stan zapalny miazgi.
W gabinecie rzadko spotyka się jedną, łatwą do wskazania przyczynę. Zwykle nakładają się podatna anatomia, miejscowy uraz i stan zapalny.
Twarde włosie i poziome ruchy szorujące mogą drażnić brzeg dziąsła oraz ścierać powierzchnię zęba w okolicy szyjki. Najbardziej narażone bywają miejsca łatwo dostępne dla szczoteczki, na przykład powierzchnie policzkowe kłów i zębów przedtrzonowych.
Przewlekłe odkładanie się płytki prowadzi do stanu zapalnego. Jeżeli obejmie on tkanki podtrzymujące ząb, może dojść do utraty przyczepu i kości, a wraz z nimi do obniżenia linii dziąseł.
Niektórzy pacjenci mają delikatne, cienkie dziąsło i cienką blaszkę kostną pokrywającą korzeń. Taki układ nie jest chorobą, lecz zmniejsza margines bezpieczeństwa. Nawet niewielki uraz może wtedy łatwiej doprowadzić do recesji.
Aparat ortodontyczny nie powoduje recesji automatycznie. Ryzyko może jednak wzrosnąć, gdy ząb jest przemieszczany poza bezpieczny obrys kostny, dziąsło jest cienkie lub podczas leczenia utrzymuje się stan zapalny.
Niekorzystnie położony przyczep wędzidełka może napinać tkankę w pobliżu zęba. Dziąsło mogą drażnić również kolczyki w wardze lub języku, nawisające wypełnienia oraz źle dopasowane uzupełnienia protetyczne. Palenie pogarsza warunki gojenia i może maskować krwawienie mimo trwającego zapalenia.
Zaciskanie i zgrzytanie zębami może współistnieć z ubytkami przyszyjkowymi i przeciążeniami. Nie powinno się jednak automatycznie uznawać bruksizmu za samodzielną przyczynę każdej recesji. Lekarz ocenia cały obraz: zgryz, ustawienie zęba, stan kości, ślady starcia i sposób higieny.

Diagnoza nie kończy się na zmierzeniu odległości od brzegu dziąsła do granicy szkliwno-cementowej. Periodontolog sprawdza także utratę przyczepu między zębami, stan kości, grubość tkanek oraz możliwość prawidłowego oczyszczania okolicy.
Porównanie zdjęć i pomiarów z kolejnych wizyt pozwala odróżnić recesję aktywną od zmiany, która od dłuższego czasu pozostaje stabilna.
Klasyfikacja Cairo opisuje recesję na podstawie utraty przyczepu w przestrzeniach międzyzębowych. Pomaga określić rokowanie, zwłaszcza możliwość pokrycia odsłoniętego korzenia.
| Typ | Obraz kliniczny | Rokowanie |
|---|---|---|
| RT1 | Brak utraty przyczepu między zębami. | Największa przewidywalność pełnego pokrycia korzenia. |
| RT2 | Utrata przyczepu międzyzębowego nie jest większa niż po stronie recesji. | Pełne lub częściowe pokrycie może być możliwe. |
| RT3 | Utrata przyczepu między zębami jest większa niż po stronie recesji. | Pełne pokrycie korzenia jest mniej przewidywalne. |
Na wynik wpływają też szerokość recesji, grubość dziąsła, położenie zęba, stan powierzchni korzenia, palenie i codzienna higiena.
Leczenie zaczyna się od odpowiedzi na pytanie, dlaczego dziąsło się cofnęło. Zabieg wykonany bez opanowania stanu zapalnego lub bez zmiany urazowej techniki szczotkowania może dać mniej trwały rezultat.
Pacjent otrzymuje instruktaż higieny dopasowany do swoich warunków. Najczęściej zaleca się miękką szczoteczkę, mniejszy nacisk i rezygnację z poziomego szorowania szyjek zębów. Jeżeli obecne są złogi i zapalenie, wykonuje się profesjonalne oczyszczanie, a w chorobie przyzębia pełne leczenie periodontologiczne.
Odsłonięty korzeń można zabezpieczać preparatami ograniczającymi przewodnictwo w kanalikach zębinowych. Stosuje się pasty do zębów wrażliwych, lakiery fluorkowe i preparaty ochronne używane w gabinecie. Pasta może ograniczyć ból, ale nie przesunie dziąsła z powrotem na korzeń.
Jeżeli przy linii dziąsła powstał głęboki ubytek, lekarz może odbudować go materiałem kompozytowym. Plan wypełnienia powinien być skoordynowany z ewentualnym leczeniem periodontologicznym, aby nie utrudniać późniejszego pokrycia korzenia.

Operacja nie jest domyślnym rozwiązaniem dla każdego odsłoniętego korzenia. Jeżeli recesja jest niewielka, stabilna, nie powoduje bólu i nie utrudnia higieny, postępowanie może ograniczyć się do kontroli i profilaktyki.
Tkankę pobraną najczęściej z podniebienia umieszcza się pod płatem dziąsłowym w leczonej okolicy. Pozwala to zwiększyć grubość tkanek i poprawić stabilność wyniku.
Płat przesunięty dokoronowo pozwala przemieścić dziąsło w stronę korony zęba. Technika tunelowa umożliwia przygotowanie przestrzeni pod dziąsłem bez pionowych nacięć. Obie procedury często łączy się z przeszczepem tkanki łącznej.
FGG stosuje się przede wszystkim do zwiększenia ilości dziąsła zrogowaciałego i poprawy warunków do higieny. Jego głównym celem bywa ochrona tkanek, a nie perfekcyjne odtworzenie ich koloru.
Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym. Po jego ustąpieniu może pojawić się tkliwość, obrzęk i dyskomfort, szczególnie w miejscu pobrania tkanki z podniebienia. Lekarz przekazuje zalecenia dotyczące leków przeciwbólowych, diety i higieny.
Pierwszym odruchem bywa mocniejsze czyszczenie odsłoniętej szyjki. To właśnie wtedy łatwo pogłębić uraz.
Preparaty reklamowane jako środki „na odbudowę dziąseł” mogą łagodzić objawy, ale nie odtwarzają utraconej tkanki.
Konsultacji nie powinno się odkładać, gdy odsłonięcie korzenia szybko się pogłębia, pojawia się ruchomość zęba, obrzęk, ropna wydzielina lub utrzymujące się krwawienie. Diagnostyki wymaga również silny ból, ponieważ jego przyczyną może być inny problem niż sama recesja.
Wizyta jest uzasadniona także wtedy, gdy nadwrażliwość utrudnia jedzenie, recesja dotyczy kilku zębów, planowane jest leczenie ortodontyczne albo wygląd linii dziąseł powoduje wyraźny dyskomfort estetyczny.
Nie odrasta samoistnie. Po usunięciu przyczyny można zatrzymać lub ograniczyć dalszy rozwój recesji, natomiast pokrycie odsłoniętego korzenia wymaga odpowiednio zaplanowanego zabiegu. Nie w każdym przypadku możliwe jest pełne odtworzenie pierwotnej linii dziąsła.
Pasta może zmniejszyć nadwrażliwość, ograniczyć odkładanie płytki lub chronić powierzchnię korzenia. Nie odbuduje jednak utraconego dziąsła ani kości.
Tak. Po wyeliminowaniu urazu, opanowaniu zapalenia i poprawie higieny zmiana może pozostać stabilna przez długi czas. Potwierdzenie stabilności wymaga porównywania pomiarów podczas wizyt kontrolnych.
Nie. Uraz szczoteczką jest jedną z możliwych przyczyn. Podobny obraz może wynikać z zapalenia przyzębia, cienkiego fenotypu, położenia zęba, ubytku przyszyjkowego albo kilku czynników działających jednocześnie.
Nie u każdego pacjenta. Ryzyko zależy między innymi od fenotypu dziąsłowego, położenia zębów, kierunku ich przemieszczania i kontroli stanu zapalnego. Osoby z cienkim dziąsłem lub istniejącymi recesjami mogą wymagać konsultacji periodontologicznej przed leczeniem.
Wyniki mogą być stabilne przez wiele lat, jeżeli prawidłowo dobrano technikę, usunięto przyczynę recesji i pacjent utrzymuje dobrą higienę. Nawrót lub częściowa utrata pokrycia są możliwe, zwłaszcza przy ponownym urazie, paleniu albo utrzymującym się zapaleniu.
W wybranych przypadkach dostępne są materiały zastępcze lub techniki niewymagające pobrania tkanki z podniebienia. Ich zastosowanie zależy od rodzaju recesji, warunków anatomicznych i celu leczenia.
Leczenie recesji dziąseł w Gabinecie Stomatologicznym HIPPOLIT rozpoczyna się od dokładnej diagnostyki periodontologicznej. Lekarz ocenia przyczynę odsłonięcia korzenia, stan tkanek międzyzębowych, grubość dziąsła, zgryz i możliwości utrzymania prawidłowej higieny.
Na tej podstawie powstaje indywidualny plan postępowania. Może obejmować instruktaż higieny, leczenie stanu zapalnego, zmniejszanie nadwrażliwości, odbudowę ubytku przyszyjkowego albo zabieg chirurgii śluzówkowo-dziąsłowej.
Gabinet mieści się na warszawskim Zielonym Żoliborzu, przy ul. gen. Józefa Zajączka 11 lok. C3.
Odsłonięty korzeń zęba nie zawsze oznacza konieczność zabiegu chirurgicznego, ale nigdy nie powinien być lekceważony. Najpierw trzeba ustalić przyczynę recesji, ocenić, czy zmiana postępuje, a dopiero potem dobrać odpowiednie leczenie. Zbyt mocne szczotkowanie, przewlekły stan zapalny czy niekorzystne ustawienie zęba mogą nadal prowadzić do uszkodzenia tkanek, nawet jeśli nadwrażliwość na pewien czas ustąpi.

Cofające się dziąsła, nadwrażliwość lub zmiana długości zęba wymagają oceny przyczyny. Skonsultuj się z naszym zespołem i sprawdź, czy wystarczy leczenie zachowawcze, czy potrzebna jest konsultacja periodontologiczna.
Zadzwoń do Gabinetu Stomatologicznego HIPPOLIT i umów wizytę konsultacyjną. Po badaniu przedstawimy możliwe kierunki leczenia i realne rokowanie.
Adresul. gen. Józefa Zajączka 11 lok. C3, Warszawa
Telefon+48 22 251 04 09
Komórka+48 785 808 108
E-mailsekretariat@hippolit.pl